مَنْ سَرَّ مُؤمِناً فَقَدْ سَرَّنی وَ مَنْ سَرَّنی فَقَدْ

 سَرَّ الله.

حضرت محمد  ( صلی الله علیه و آله )  فرمودند:

هر کس مومنی را خوشحال کند مرا

خوشنود کرده است و هر کس مرا خوشنود

 کند خداوند را خوشنود کرده است.

(طرائف الحکم )

پس از رنسانس علمي در اروپا (نهضت علم منهاي اخلاق) اختلافات و آشفتگي‌ها، که معلول فقدان فضيلت بود، در جهان رو به فزوني گذاشت تا آن‌جا که بسياري از انديشمندان و فلاسفه غرب را به تفکر وا داشت و باعث شد تا نظريه‌هاي مختلفي را درباره بازگشت دوباره انسان به اخلاق و مذهب، طرح نمايند. ويليام مک دوگال در اين رابطه مي گويد:«اگر بخواهد تمدن و فرهنگ پايدار بماند، بايد علوم و اخلاق انساني مورد توجه محققان و زمينه پژوهش هوشمندان قرار گيرد.»
روشن شدن جايگاه دين در درمان بيماري‌هاي معنوي بشر و عدم پاسخگويي مکاتب فکري بشر به خواسته‌هاي انسان، باعث شد تا بار ديگر انسان گم‌شده خود را در دين و معنويت جست‌وجو کند. اما آن‌چه فلاسفه غرب درباره اخلاق پايه‌گذاري کردند، به علت وجود اشکالات اساسي و زير بنايي چون پايبندي به قوانين اخلاقي و اجتماعي منطبق با رژيم اخلاقي فلسفه طبيعي، شکل گيري نظام اخلاق بر اساس خودخواهي و غريزه خود پرستي و توجه به حفظ بقاي اجتماع به عنوان اصل، نتوانست پاسخگوي معضلات جهان منهاي اخلاق و مذهب باشد. با اين همه موج دين‌خواهي در ميان غربيان و به ويژه نسل جوان آن و آمار تکان دهنده رواج فساد در غرب ثابت نمود که اخلاق ساخت بشر، توانايي پاسخگويي به نيازهاي فطري او را ندارد.
دين مقدس اسلام به عنوان کامل‌ترين و آخرين شريعت الاهي با ارايه دستورات اخلاقي سازنده، توانست خود را به عنوان ناجي انسان معرفي نمايد. از نکات قابل توجه عصر ما، موج اسلام خواهي در ميان جوانان غربي است به طوري که بر اساس گزارشي طي دو سال، بيست هزار زن تحصيل کرده مسيحي در انگليس به اسلام گرويده اند ( روزنامه جمهوري اسلامي 15/10/1372) توصيه به تحصيل مکارم اخلاق، و آيات و رواياتي که علت نبوت حضرت ختمي مرتبت(صلي الله عليه و آله) را اتمام مکارم اخلاق مي‌داند، اهميت اخلاق در اسلام براي رسيدن به کمال مطلوب الاهي را روشن ساخته و موجب تحول عميق فکري در جوامع مختلف گرديده است. از آن‌جا که خودشناسي مقدمه تهذيب نفس و زمينه ساز خداشناسي است، دانشمندان علم اخلاق از آن به عنوان رکن اساسي در اخلاق ياد مي کنند.
«معرفه النفس» يا همان خودشناسي از اهميت ويژه‌اي در تعاليم اخلاقي اسلام برخوردار است. آن‌چه اهميت اين بحث را دو چندان مي‌کند اين است که هدف از خودشناسي تهذيب نفس، خدا شناسي و خودسازي است. در همين راستا روايات بسياري، خودشناسي را بهترين سبب دوري از غفلت دانسته اند. در اهميت خودسازي همين بس که حضرت رسول (صلي الله عليه و آله) از آن به جهاد اکبر تعبير فرموده اند و آن را از جهاد با دشمنان خارجي برتر دانسته‌اند. يکي از راه هاي رسيدن به مرحله خودسازي عمل به دستورات عبادي دين مي باشد.
با توجه با اين‌که عبادت مقدمه‌اي براي خودسازي و تزکيه نفس است، دستورات و سفارش‌هاي اکيدي در اين باره در متون ديني مشاهده مي شود. عمل به اين دستورات در بالاترين حد خود از سوي پيامبر (صلي الله عليه و آله) و امامان معصوم (عليهم السلام) به عنوان الگوي عملي مسلمانان، دليل بر اهميت عبادت و تاثير آن در چگونگي تفکر و نوع رفتار انسان مي باشد.
اعتکاف، يکي از سفارش‌هاي عبادي پيامبر اسلام(صلي الله عليه و آله) و امامان(عليهم السلام) است که در آياتي از قرآن نيز به آن اشاره شده است. اهتمام ويژه پيامبر خدا (صلي الله عليه و آله) به اعتکاف و روايات زيادي که در اين باره در متون شيعه و اهل سنت وجود دارد به دليل وجود آثار تربيتي خاصي است که اعتکاف به عنوان يکي از امور عبادي انسان ساز به همراه دارد.
عمل نمودن به وظايف و فعاليت‌هاي اجتماعي بدون پشتوانه معنوي، سبب سقوط انسان از جايگاه حقيقي خود گشته و مانع از رسيدن انسان به کمال مطلوب مي‌گردد. اين مساله از ديدگاه خاص اسلام نسبت به انسان کامل سرچشمه مي‌گيرد. از اين رو اديان آسماني و به خصوص اسلام با همه دستوراتي که درباره اجتماع دارند، هيچ گاه از تقويت پشتوانه معنوي انسان کوتاهي ننموده اند.

کار بدون پشتوانه معنوي در عرصه اجتماعي علاوه بر اين‌که عملگرايي را در انسان تقويت مي‌کند، ممکن است انسان را از درون تهي کند. اعتکاف، كه نوعي درونگرايي است، انسان را از آفت خدا فراموشي و خود فراموشي نجات مي‌دهد و بر طرف کننده اين نياز انسان است و فرصتي به انسان مي‌دهد تا به اعمال خود بينديشد و آن را ارزيابي کند. براي همين اعتکاف با توجه به آثار آن، مقدمه‌اي براي خودسازي است. در اين جا برخي از آثار تربيتي اعتکاف را يادآوري مي‌كنيم:
الف) آثار فردي:
- مهم‌ترين اثر اعتکاف تقويت روحيه بندگي فرد است؛
- دوري از گناهان که موجب پاک سازي روح و آمادگي براي پذيرش حق مي‌شود؛
- تواضع و فروتني که ثمره تفکر و پاسخ به نداي درون انسان است؛
از آن‌جا که معتکف در مدت اعتکاف از بسياري امور حلال نيز چشم پوشي مي‌کند، اعتکاف تمريني براي تقويت اراده نيز محسوب مي‌شود. اما آ‌ن‌چه بيش از ساير موارد قابل توجه است، اخلاص در عبادت و دوري از ريا در اين عمل عبادي است. سيد بن طاووس در اين باره مي گويد:
«معتکف نبايد محل اعتکاف را ترک کند. مگر آن که ضرورتي پيش بيايد. اگر چنين شد و از مسجد بيرون رفت، بايد در طول رفت و آمد اعضايش را به خوبي حفظ کند و به پيمان اخلاصي که با خدا بسته پايبند باشد؛ در اين صورت خداوند نيز به شرط و عهد خويش وفا خواهد کرد»( اقبال الاعمال /ص195)
همچنين آثاري چون مهار غرايز، دعوت به بصيرت، مناعت طبع، شناخت عيوب نفساني و رعايت حقوق ديگران با توجه به مشروط بودن اعتکاف به روزه حاصل مي شود.
ب) آثار اجتماعي:
اعتکاف عبادتي همگاني است و اختصاص به قشر خاصي ندارد. شرکت زنان پيامبر اعظم (صلي الله عليه و آله) در زمان حيات و پس از وفات ايشان از ادله عموميت اين حرکت الهي است. (سنن ابي داود سجستاني/ج2/ص334) افزايش روحيه تعاون و همکاري و توجه به اجتماع مسلمين در اعمال عبادي از دلايل مشروط بودن اعتکاف به حضور در مسجد جامع شهر به عنوان پايگاه مهم اجتماعي مسلمانان است.
ميمون بن مهران مي گويد:« ... شخصي براي رفع مشکل مالي نزد امام حسن مجتبي (عليه السلام) آمد در حالي که وي معتکف بود. امام به قصد رفع حاجت وي محل اعتکاف را ترک کرد. ايشان در پاسخ به اشکال من درباره ترک محل اعتکاف فرمودند: کسي که در راه برآورده شدن حاجت مسلماني کوشش کند گويا نه هزار سال خدا را عبادت کرده در حالي که روزهايش را روزه و شبهايش را نماز به پا داشته است.»(به نقل از کتاب اسرار عبادات/ آيه ا... آملي/ص187.) اين روايت تاريخي حاکي از تقدم خدمت رساني به مسلمين بر اعتکاف و عبادت فردي است.
آن‌چه که ابوحمزه ثمالي از امام سجاد عليه السلام روايت مي‌کند نيز مويد همين مطلب است«به خدا قسم برآوردن حاجت برادر مومن در پيشگاه خداوند محبوبتر از دو ماه روزه متوالي و اعتکاف در مسجد الحرام است.»( وسايل الشيعه/ج7/ص413) علاوه بر آن‌چه ذکر شد پيام عملي اعتکاف درس دين‌مداري، دعوت به خداپرستي و گسترش فرهنگ ديني است که آثار سازنده اي در رويارويي مردم با فرهنگ غرب دارد. از اين رو اگر از احياي سنت حسنه اعتکاف به جهاد، ياد شود، گزاف نخواهد بود.

منبع:http://www.rasanews.com/More_Article.asp?id=305

يکى از سنتهاى حسنه و مستحبات اسلامى که پس از پيروزى انقلاب اسلامى احياء شد، اعتکاف است که از 13 رجب به مدت سه روز برگزار مي شود. اعتکاف عهد مودت و ميثاق مجدد با پروردگار است، اعتکاف، بستر مناسب انديشه ، تفکر و خردورزى و تلاشى است ‏براى اينکه انسانهاى فرو رفته در غرقاب روزمر‏گى‏ها از فضاى پر التهاب روزانه به سوى‏"خويش‏" و "خداى خويش‏" بازگردند، در واقع اعتکاف محو خودخواهي در امواج بلند خداگرايي است .

اعتکاف سنت اسلام است، سنت اسلام ناب محمدي. عاشقان واله و شيدا در سيزدهم، چهاردهم و پانزدهم ماه رجب، پرده نشين وادي سلامت گشته و در کوثر بخشايش جان و تن شسته و صورت و سيرت از پليدي و رذيلت مي زدايند.

مؤمنان در اين ايام، مرغ جان را در حريم امن دوست به پرواز آورده و با دلي لبريز از ذکر و دعا، به ضيافت رب الارباب بار يافته و سر بر آن آستان بي نياز مي سايند تا يار که را خواهد و توفيق که را باشد.

اعتکاف، آميزه اي از چند عبادت با فضيلت است. روزه که خود عبادتي ارزشمند است از شروط اعتکاف محسوب مي شود . حضور در مسجد و خواندن نماز هم شرط آن است. عاکف سه روز در مسجد جامع مقيم مي شود و جز براي ضروريات، کوي دوست را ترک نمي گويد. خود را از حرام  باز مي دارد تا با تمرين بندگي، جهاد با نفس را بيازمايد. اعتکاف عهد مودت و ميثاق مجدد با پروردگار است.

اعتکاف از زبان کاملان

تعريف اعتکاف :

اعتکاف، در لغت ‏به معناى توقف در جايى است و در اصطلاح احکام ،عبارت است از ماندن در مسجد به قصد عبادت خداوند، با شرايطى خاص .

اقسام اعتکاف :

اعتکاف بر دو قسم است، مستحب و واجب، که در اصل، يک عمل مستحبى است، ولى ممکن است‏ بدليل نذر ، عهد و يا قسم واجب شود.

زمان اعتکاف :

در طول سال ، هر زمانى که انسان بتواند، حداقل سه روز در مسجد بماند و روزه بگيرد صحيح است ، ولى بهترين زمان براى اعتکاف ماه مبارک رمضان است.

شرايط معتکف :

عقل(از ديوانه صحيح نيست) ، ايمان ( از غير مؤمن صحيح نيست) ، قصد قربت.(هر گونه ريا و خود نمايى، اعتکاف را باطل مى‏کند) ، روزه دارى در ايام اعتکاف ، اجازه گرفتن از کسى که اجازه او لازم است.

شرايط اعتکاف :

از سه روز کمتر نباشد ، در مسجد جامع باشد ، ادامه ماندن در مسجد و خارج نشدن از آن.

نيت اعتکاف :

اعتکاف، مانند ساير عبادات، بايد با نيت و قصد قربت‏ باشد و هر گونه ريا و خود نمايى و قصد غير الهى آنرا باطل مى‏کند.

مدت اعتکاف :

مدت اعتکاف حداقل سه روز است و در کمتر از آن صحيح نيست ولى در زياده حدى ندارد.ولى اگر پنج روز معتکف شود،روز ششم را نيز واجب است ‏بماند، بلکه بنابر احتياط واجب، هرگاه دو روز اضافه کرد، روز سومش هم بايد بماند،پس اگر هشت روز معتکف شد،روز نهم هم واجب است.

مکان اعتکاف :

اعتکاف تنها در مسجد صحيح است، بنابر اين اگر کسى در خانه خود يا در تکيه، حسينيه يا در حرم معتکف شود صحيح نيست و از مساجد نيز تنها در مساجد جامع اعتکاف صحيح است.

غفلت از"خود" و "خداى خود"، بستر مرگ ارزشهاى انسانى و نقطه سقوط از پايگاه بلند خردورزى و عشق عرفانى و عامل پيوستن به زندگى پست و حيوانى است.

اعتکاف، بستر مناسب انديشه ، تفکر و خردورزى است. اعتکاف، تلاشى است ‏براى اينکه انسانهاى فرو رفته در غرقاب روزمر‏گى‏ها از فضاى پر التهاب روزانه به سوى‏ "خويش‏" و "خداى خويش‏" باز گردند.

اعتکاف زمينه توبه و بازگشت است. بازگشت‏ به قرآن و معنويت، بازگشت ‏به دعا و استمداد از عالم غيب، بازگشت از"خودمدارى‏" به‏ "خداگرايى‏" ، شک نيست آنها که مسئوليتهاى حساس ‏تر و بزرگترى دارند، بيش از ديگران به اعتکاف و خودسازى نياز دارند.

بى‏ جهت نيست که شخص رسول الله (ص) پس از هجرت، همه ساله دهه اول يا دوم و گاه هر دو دهه و در سالهاى آخر زندگى به طور منظم دهه سوم ماه مبارک رمضان را به‏" اعتکاف" مى‏ پردازد و به همه دست ‏اندرکاران و کارگزاران و رجال سياسى و اجتماعى درس معنويت گرايى و ذکر و نياش و روزه و تلاوت قرآن مى ‏دهد.

اعتکاف، توقفى ناآگاهانه در مسجد نيست. صرف درنگ و مکث و"حبس خويشتن" در مسجد، بدون عشق به عبادت و قصد قربت نيست.

و سلام علي السيد حسن نصرالله

اللعن علي عدوك يا نصرالله

واللعن علي بعض الدول العربي

انما المسلمون يلعنون الدول العربي

المسلمون يتمنون سقوط الدول العربي قبل ان يتمنوا سقوط اسرائيل

سلام بر رزمندگان جبهۀ حق ، سلام بر

مجاهدان راه خدا ، سلام بر كساني كه از خود

گذشته اند ؛ سلام بر آنان كه موجب دلگرمي،

مباهات، افتخارو عزّتِ مسلمانان و مايۀ ذلت

، خواري ، سرافكندگي و نااميدي دشمنان اسلام

هستند.

اي ياران محمد (ص) !

اي عاشقان خدا!

اي دوستداران ِ حق!

بجنگيد كه خدا شما را در حال جنگ با كفار

دوستتر ميدارد؛

بجنگيد كه جنگيدنتان نور اميد را در دلهاي ما

روشنتر ميكند؛

بجنگيد كه با پيكار شما جبهۀ حق و ايمان

قوّت ميگيرد. 

•      وقتی اخبار جنایات اسرائیل پلید را از تلویزیون ، از سایتهای
•  
• خبری و ... دریافت میکنم ، تاسف میخورم و از خودم شرمگین
•  
• میشوم ؛ تاسف میخورم وناراحتم بر این که من زنده ام ؛ تاسف
•  
• میخورم بر این که من در زمانی زندگی می کنم که گروهی پلید و
•  
• درنده در جنگی ناعادلانه و نابرابر زنان و مردان وکودکان بیگناه را 
•  
• قتل عام میکند ، زنان و کودکانی که ابزار دفاعی ندارند ، زنان و
•  
• کودکانی که نمیدانند به چه گناهی باید همیشه در اضطراب باشند
•  
• و همیشه به فکر کشته شدن باشند تا عده ای خونخوار و گرگ
•  
• صفت بتوانند مرزهای خویش را گسترش دهند و به اسرائیل بزرگ
•  
• نائل آیند تا اهداف پول پرستان و گرگ صفتان تأمین شود تا اینکه
•  
• انسانهای شرور و شیطان صفت در امنیت و آرامش به زندگی
•  
• کثیف خویش ادامه دهند .
•    
• آه ! و هزاران آه! من این بغض گرفته را چگونه خالی کنم ؛ من
•  
• چگونه خودم را خالی کنم؛ میخواهم داد بکشم؛ من میخواهم بر
•  
• سر این سرنوشت و روزگار داد بکشم که چرا مرا در این زمانۀ پر از
•  
• غصه و درد وارد زندگی کردی ؛ من میخواهم داد بزنم و به گوش
•  
• همه برسانم که من حاضر نیستم در این شرایط زنده باشم ؛ من
•  
• نمیتوانم زنده باشم و در همین حال کودکی که تنها چند ماه است
•  
• به این دنیای...! وارد شده بر اثر ترکش های بمب های اسرائیل
•  
• جیغ بکشد  و سرانجام نفسش بند بیاید. من نمیتوانم هر روز
•  
• کشته شدن برادرها و خواهرهایم باشند؛ من هر روز هزار بار
•  
• میمیرم ؛ من جان میدهم وقتی که میبینم بچۀ خون آلودی را در
•  
• بغل گرفته اند و زنها  بر سر و صورت خود زده و داد میزنند و کمک
•  
• میطلبند.
•  
•  
•    نمیدانم برای چه زنده ام و با چه هدفی باید به این زندگی ادامه
•  
• دهم ؛ من فلسفه زنده بودن و زندگی کردن را در این دوران نمی
•  
• توانم درک کنم ؛ من فکر میکنم در این دوران فقط مردن معنا و
•  
• مفهوم دارد من احساس میکنم باید بمیرم تا فلسفۀ زندگی در این
•  
• زمانه ترجمه شود آری برای رسیدن به فلسفۀ زندگیِ امروز باید
•  
• مُرد ولی مرگی حسین وار.
•  
•    ای وجدانهای بیدار!
•   
•   چرا ساکت و آرام نشسته اید نکند که شما هم به کارهای این
•  
• قوم کثیف و خونخوار رضایت میدهید؟ یا اینکه زندگی پست دنیا
•  
• اجازه نمیدهد تا به ظلم وستم آنان فکری کنید ؛ از شما میخواهم
•  
• اگر فلسفۀ زنده بودن و زنده ماندن را پیدا کرده اید مرا هم با آن
•  
• آشنا کنید.
•   
•   ای برادر و خواهر لبنانی من ، اشکهایی که از چشمهایم می آید
•  
• گواهی میدهند که هر روز و هر شب به شما فکر میکنم همیشه
•  
• در دلم به گریه های کودکان زخمی شما آه میکشم . من به آه
•  
• مادرانتان قسم میخورم که در کنار شما خواهیم بود و از شما و
•  
• خاکتان دفاع خواهیم کرد. من به خون شهیدانتان قسم میخورم که
•  
• لبنان سرزمین ما و خاک ماست و خاک وسرزمین ما لبنان است.
•  
• من به این خاک و سرزمین قسم میخورم که حاضر نیستیم گردی
•  
• از این خاک نصیب انسان های پست و حیوان صفت گردد.

تباً لکم ایها الدول العربی. انتم شریکون فی ما یفعل الصهاینة بالمسلمین. بلی انتم الظالمون و القوم الصهاینه الظالمون؛ سکوتکم خیرٌ من ان یکونوا متکلمین. لستم مسلمین حقاً . لانکم قاتلو المسلمین و قاتلو اطفال اللبنانیین و نساء اللبنانیین. والتاریخ ستکتب هذه المسئلة. و ستبقی هذه الحقیقة للآخرین.