در لينک زير بيشتر بخوانيد:http://fatah90.persianblog.ir/post/27

Allah (swt) a agréé le sacrifice du Prophète Ismâ’îl en épargnant sa vie et en le remplaçant par un bélier apporté de Djannat par l’Ange Gabriel, mais Il a dit au Prophète Ibrahim que cet agrément est conditionné par Un Sacrifice Suprême à venir.

Coran (37 :107-108-109) « wa fadaynàhou bizibhîne ‘azîm. wa taraknà ‘alayhi fîl àkhirîne. salàmoun ‘alà ibràhim. » « Et Nous le rançonnâmes d’une énorme immolation. Et c’est à lui que Nous laissâmes la postérité. Paix sur Abraham "

Le Prophète Mohammad (saw) est le seul prophète dans la lignée du Prophète Ismâ’îl, et c’est son petit fils bien-aimé, notre troisième Imam Hussein ibn ‘Ali (as) qui s’est acquitté de cette rançon, afin de sauver l’Islam de l’anéantissement, en accomplissant ce Sacrifice Suprême en offrant à Allah (swt) sa vie, ses biens et la vie de ses enfants et de ses compagnons dans le désert de Karbala.

vois ici:

http://www.sibtayn.com/fr/index.php?option=com_content&view=article&id=397:des-larmes-pour-karbala&catid=124:muharram-et-karbala&Itemid=580

نام »حسين« انتخاب شده از طرف خداست و مشهورترين لقب حضرت سيدالشهداء و كنيه‏ ى او اباعبداللَّه است كه اين كنيه را پيامبر اكرم(ص) براى حضرتش انتخاب كرد در آن لحظاتى كه امام حسين(ع) در سن شيرخوارگى در آغوش پيامبر(ص) جاى دادند رسول خدا در حالى كه به چهره‏ ى نوه‏ ى عزيزش خيره خيره نگاه مى‏ كرد و اشك ديدگانش را فراگرفته بود فرمود: عزيزُ علىَّ يا اباعبداللَّه«مصيبت‏هاى تو بر من سخت است اى ابا عبداللَّه.
امام حسين شرافت جدّ و پدر و مادر و خواهر و عمّ و فرزند دارد.
جدّ پدرى او ابوطالب و جدّه پدرى فاطمه ‏ى بنت اسد، جده‏ ى مادرى خديجه كبرى امّ‏ المومنين و جدّ مادرى‏شان پيامبر اكرم(ص). والده‏ى ماجدشان حضرت زهرا(س) و برادرى همچون امام مجتبى سيّد الاسباط و خواهرى مانند زينب و امّ‏ كلثوم و فرزندى چون امام سجاد زين ‏العابدين(ع) دارد. عموى گراميش جعفربن ‏ابيطالب و از امتيازاتى كه براى امام حسين در لابه‏ لاى روايات وادعيه به چشم مى‏خورد اين كه 9 امام از نسل او و شفا در تربت او و استجابت دعا در تحت قبّه او قرار داده شده...»المعوّض من قتله انّ‏الائمة من نسله والشفافى تربته».
اَلاَّم فاطِمَةُ والاَبُ الكَرّار لااَبَ فِى الانام كَذا وَلااُمَّ كَذى
از سينه هيچ زنى شير نخورد، گاهى از زبان جدش پيامبر (ص) و گاهى از انگشتان ابهامش تغذيه مى‏ كرد.
قال الصادق(ع):
لَم يَرْضَعِ الْحُسَيْنُ مِن فاطِمَه وَلا مِنْ اُنثى يُوتى بِهِ النَّبىَّ اِبْهامَه فى فَمِهِ فَيَمُصُّ مِنهاما يَكفيهِ اليَوْمَيْنِ وَالثلث فَنَبَتَ لَحْمِ الْحُسين مِنْ لَحمِ رَسولِ اَللَّه و دَمُهُ مِن دَمِهِ‏و لَمْ يُولَدْ لِستِّةِ اَشهُرٍ الاّ عيسىَ بنِ مَرْيَمِ وَالْحُسَينِ بنِ عَلّى.
گوشت و خون امام حسين(ع) از گوشت و خون پيامبر(ص) روئيده شد و كسى جز حضرت عيسى و امام حسين(ع) در شش ماهگى به دنيا نيامد.
امام حسين(ع) در روز رحلت پيامبر(ص) شش سال و شش ماه وبيست و پنج روز داشت، و در حالى كه مادرش را از دست داد كه شش سال و دو ماهه بود و درآن روزهايى كه پدرش على(ع) به شهادت رسيد و سى وشش سال و 48روز از عمر نازنين او مى‏ گذشت و بالاخره در ايام شهادت برادرش امام مجتبى(ع) 45سال و شش ماه و 27روز داشت .

تعريف مفهوم عبادت و منحصر ساختن آن در اعمال و حركات مخصوصي كه از روي عادت و يا انگيزه هاي ناچيز صورت مي گيرد، آن چنان نابجا و غلط است كه تعريف انسان و منحصر ساختن عظمت و امكانات او در نشستن چند لحظه اي و بازي كردن با انگشتر و تسبيحش، يا گذاشتن يك صفحه كاغذ سفيد روي ميز و خط كشي هاي كج و راست بدون هدف روي آن... اين عبادت، كميت و كيفيت مخصوصي ندارد؛ از بيل زدن زراعت روستا بچه اي در مزرعه خود گرفته تا چشم پوشي از ميلياردها ثروت در راه خدمت به انسان ها كه نهال هاي باغ خداوندي هستند، از مطالعه يك سطر دانش براي رسيدن به واقعيات گرفته تا جهان بيني كلي، از جارو كردن كارگاه براي معيشت و كار كارگر و مديريت صحيح كارفرما، همه و همه با شرط فوق عبادت معبودي يگانه است.

منبع: فلسفه و هدف زندگي، محمد تقي جعفري،‌موسسه تدوين و نشر آثار علامه جعفري،‌تهران، 1389،صص 102-103.

کتاب بحران معرفت (نقد عقلانیت و معنویت تجدد)؛ محمد فنایی اشكوری، انتشارات موسسه امام خميني (ره)، کتابی است که در نقد کتاب «راهی به رهایی» نوشته آقای مصطفی ملکیان، به نگارش درآمده است، این کتاب ادعاها و نظرات آقای ملکیان را بررسی کرده و آنها را به نقد کشیده و رد می کند، در واقع این کتاب اندیشه تجدد و مدرنیته رو نقد می کند، علیه نگاه و روش کانت و کانتی ها در فلسفه و معرفت شناسی استدلال می کند بطلان شک گرایی مدرن رو روشن می سازد... به تمام حقجویان و حق طلبان توصیه می شود مطالعه این کتاب رو حتماً در برنامه خود قرار دهند.

منبع سخن: فلسفه دين، نُرمن گيسلر، ترجمه حميدرضا آيت اللهي، انتشارات حکمت، 1384، ص 566.